Wiem, bo to przechodziłam, także czuję się uprawniona do powymądrzania się trochę. W zasadzie to fakt, jestem mądrzejsza teraz, ale to nie za moją zasługą. Tytuł notki może dość drastyczny, ale to nie mój twór a pana Sinatry, także się nie będę rozwodzić. Dałam go, bo wydaje mi się dość adekwatny do tego, co zamierzam powiedzieć.

Jestem pewna, że tymi jakże głębokimi przemyśleniami nie zmienię ani świata ani nawet światopoglądu jeśli chodzi o zauroczenia czy też zakochania (osobiście rozgraniczam te dwa pojęcia), ale to nic. Piszę nie po nic, piszę, bo „a może jednak”.

Tytuł drastyczny? Sama to powiedziałam… jednak przed chwilą naszła mnie chwila zastanowienia i stwierdziłam, że jest bardziej, niż adekwatny. Niewielu zauroczonych skacze z radości i buja w chmurach dzień po dniu. W sumie nie poznałam jeszcze takiego. Zauroczenie zazwyczaj ma to do siebie, że biedny człowiek ogarnięty jakimś szlachetnym uczuciem czuje się nim do szczętu przygnieciony i do tego uwięziony. Ale tak na amen. A takie coś boli, prawda? No, może nie sam fakt, że jesteś zauroczony, czy zauroczona. Fakt, że  osoba chyba nie jest zachwycona tobą jak ty nią. Wydaje ci się, że dajesz co chwilę znać, ochjakbardzocięlubięchodźmynaspacer!, a ona (czy też on, wiadomo) to ignoruje. Niełatwo być nieśmiałym. Zresztą, to nie dotyczy przecież tylko osób nieśmiałych. Co prawda, pierwszy etap zauroczenia u tych „śmiałych” przebiega na niejednoznacznych próbach zwrócenia na siebie uwagi tej prześlicznej istoty. A co, jak istota niejednoznacznie mówi, że nie? Wtedy problem i zapewne kolejne próby: czasem bardziej, a czasem mniej śmiałe. Ale tak czy inaczej, czujesz się, jakbyś był nikim, prawda? I tak ciągle bezgranicznie oddany tej osobie, która nie chce. Więc dla siebie jesteś nikim. To boli, bo przecież każde zgniatanie boli.

I teraz bardzo ważny moment. Dać sobie spokój, czy nie (obawiam się, że tu wyjdzie mi coś na kształt poradnika, ratunku)? Tak naprawdę, nie wiem. To zależy od sytuacji, których jest tak dużo. Jeśli oboje jesteście nieśmiali to macie, że tak się wyrażę, przekichane. No, ale trzeba zaryzykować. Raz kozie śmierć. Najwyżej się przejedziecie i będzie lądowanie jak po stąpnięciu na skórkę banana na środku autostrady. Moim zdaniem zawsze warto próbować, raczej dla swojego dobra niż odwrotnie.
Inaczej się sprawa ma, kiedy się dobrze znacie, ale dalej nic. No cóż. Tu wyjścia bywają różne, o swoim się nie będę rozwodzić, ale masz dużą szansę. Bardzo dużą, bo skoro się przyjaźnicie to znaczy, że oboje naprawdę się lubicie, i to nie za wygląd, jak mniemam.
Najbardziej beznadziejna sytuacja ma miejsce, kiedy ten ktoś po prostu nie chce. Wiesz co, jeśli chodzisz zadurzony przez dziesięć lat nie znając tej osoby tak naprawdę (bo nie znasz jej i sorry, ale nikogo nie przekonasz o jej majestacie i tak dalej, skoro jej nie znasz i wszyscy wtajemniczeni o tym wiedzą oczywiście lepiej od ciebie), to mógłbyś przestać być ślepy, naiwny i głupi. I uparty, to najbardziej. Jak można tyle trwać w zauroczeniu? Ano można i do końca życia, ale to bez sensu. Tak, okrutna prawda ale trzeba z tym zerwać. Zerwać z samym sobą i ze swoim chorym światopoglądem. Bo takie coś jest chore. Proszę cię, to nie miłość twojego życia skoro nawet jej nie znasz. Takie rzeczy zdarzają się tylko w głupich romansach (w wakacje miałam nudę przeczytać taki, „Miłość w czasach zarazy”, nie za bardzo mogę polecić bo straszne głupoty), a nie w realnym życiu, które jednak jest obdarzone wielką mądrością (przez Tego, Który nim kieruje, jestem pewna). Więc proszę, skończ truć sobie życie dla własnego dobra. Nigdy nie znajdziesz prawdziwej miłości, żyjąc w zaślepieniu. I nie łudź się, bo to żałosne.

Piszę, bo ja od jakichś… zaraz. A, tak. Od niespełna ośmiu miesięcy (albo i nawet więcej? Po co liczyć…) nie jestem nikim. Właściwie pewnie od dłuższego czasu. I bardzo mi z tym dobrze, że znalazłam wybawienie tam, gdzie nie szukałam. Czyli tak, jak marzyłam. Wszystko jest tak, jak marzyłam. Nie pomagałam szczęściu, tylko na szczęście nie zaczęłam mu w żadnym momencie przeszkadzać. I niech to będzie wniosek. Daj marzeniom się spełniać i nie przeszkadzaj nadchodzącemu szczęściu bo spieprzysz wszystko. No, ładny akcent na koniec, ale tak mi spasowało.

Miłego!

PS. So get yourself somebody to love!

But for now I find, it’s only in my dreams

That I can change the world
I WOULD BE the sunlight in your universe
You WOLUD think my love was really something good

.

Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie
i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem
i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to — i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
w nieskonczone przestrzenie nieziemskiego świata.

(21:28:47) Nick: well, small, sweet, gently tail
(21:30:00) Nick: well…. zebra is naughty also
(21:30:10) Nick: maybe not so much as rabbit
(21:30:13) Nick: but also…
(21:30:47) Nick: just imagine, rabbit and zebra sitting on the tree in the public and waiting for their nobel prize

:D!

Nienawidzę ludzi, którzy myślą racjonalnie.

Nienawidzę ludzi, którzy mówią, że wcale nie jesteś najlepszy.

Nienawidzę ludzi, którzy udają, że rozumieją.

Nienawidzę ludzi, którzy się wtrącają.

Jesteś tylko moim światkiem, sercem intymności i punktem, w który trafiam zawsze bezbłędnie z każdym miłosnym wyznaniem. Jesteś moją przyszłością, która pachnie naszymi porankami, dniami i wieczorami. Nienawidzę ludzi, którzy wtrącają się w moje marzenia, które są naszymi marzeniami. Nienawidzę ludzi, którzy mówią, że to niemożliwe. Nienawidzę ludzi którzy uśmiechają się pobłażliwie.

Serce żyje, oby przeżyło to szatkowanie. Mózg niech nie da się zwariować. Przyjdą nowe, lepsze czasy w słońce i deszcz.

Nie lubię kiedy ktoś widzi, że płaczę.

Poszłam tam dzisiaj znowu. Zastanawiałam się, czy to aby nie zaszkodzi. Nie, stwierdziłam, że czuję się pusta. A wiesz, myślałam, że jestem szczęśliwa mimo, że znowu Cię nie ma. Że wreszcie zrozumiałam, że przecież gdzieś tam jesteś i mnie kochasz. Jednak kiedy wróciłam do domu z kościoła stwierdziłam, że nie. Nie zrozumiałam. Byłam otępiała i wyschnięta. Wzięłam aparat i poszłam się przewietrzyć.

Szukałam na śniegu śladów Twoich butów. Ciągle tam są.

Idę przez park. Jak ostatnia masochistka poszłam tam, gdzie jeszcze trzy godziny temu siedziałeś ze mną. Było ślicznie. Ale wiesz, jak to bolało? Każde miejsce jeszcze pachniało Tobą. Wszystko wyglądało tak samo, tylko Ciebie tam upracie nie było. I było tak smutno. Tak przejmująco smutno.

Próbowałam zrobić ładne zdjęcia. Wiesz co? Ani jedno mi nie wyszło. Chciałam Ci pokazać, jak to wszystko wygląda, kiedy Ciebie nie ma. Kiedy wokół majaczy widmo Twojej niedawnej obecności. Kiedy przełykam głupie łzy i maskuję te, które jednak wydostały się na zewnątrz. Wiesz, jakie jest najlepsze lekarstwo na brak Ciebie? Jeszcze większa samotność. W końcu zostałam tam sama.

Usiadłam na tym zimnym betonie przy śmiesznym herbacianym stoliczku. Śnieg wytopił się łukiem, było tylko trochę mokro. Już gałązki tego drzewa, co rośnie nad stoliczkiem i ławeczkami nie drapały mojego kapelusza. Siedziałam sama i patrzyłam na słońce, które po woli stacza się w stronę zachodu. Patrzyłam na ten sam widok, na który patrzyliśmy, siedząc w tym miejscu razem. Tego już było za wiele.

Wydaje mi się, jakbyś odszedł ode mnie na zawsze. Nie na tydzień. Ale wiesz, że co tydzień jest gorzej? Tak się wydaje, tylko tydzień. To wcale nie jeden tydzień. To tydzień i dwa dni razem, później następny i jeden dzień razem. I następny. I tak już szereg miesięcy. Przecież to wieczność…

I pomyśl tylko, jaka szczęśliwa byłam jeszcze parę godzin temu. Czułam Twoje ciepło i już nic nie mogło być lepiej. Nie potrafiłam myśleć o tym, że za chwilę już Cię pożegnam i nie będzie nic. Nie potrafiłam, bo wydawało mi się to nonsensem: skoro teraz jest tak dobrze, dlaczego za chwilę ma być inaczej…?

A jednak. A jednak, kochanie. Wróciłam tam i już nas nie było. Wszelka radość i intymność opuściła to miejsce. Było znów zaśmiecone i dostępne dla każdego. Znikł mi Twój śmiech. Pozostała cisza. Nawet kaczki odpłynęły. Tak, te kaczuszki, o których tak ślicznie mówiłeś. Już nie było ani jednej, ani jednej.

Z Tobą rzeczywistość jest lekka jak puch. Mogę zdawać maturę i inne głupstwa, nie będę się stresować. Z radością się będę uczyć. Wystarczy, że będziesz. Tymczasem Cię nie ma. Kiedyś myślałam, że to moje przeżywanie każdego rozstania jest coraz silniejsze z każdym tygodniem z powodu mojego świetnego napięcia przedmiesiączkowego. Jednak przyznasz sam, że co tydzień miesiączki mieć nie można.

Długo na Ciebie czekałam. Przynajmniej mnie się tak wydaje. I wydawało mi się, że nigdy nie spotka mnie wrażliwy chłopak, który przytuli, powie, że to nic, że przejdzie i ja mu uwierzę. I znów będę najszczęśliwsza na świecie. I znów uwierzę, że to dorobiazg, że dam radę, bo co to wszystko znaczy? I nigdy nie poczuję się opuszczona ani samotna. A tęsknota będzie przyjemnością…

Kupiłam te husteczki o głupim zapachu toksycznych rumianków. Co innego mi po Tobie zostało?

I pozbierałam ślady Twoich butów i przytuliłam do serca tworząc samej sobie złudzenie, że przytulam Ciebie. Co innego mi zostało?…

ciekawe, jak wygląda ostatnie stadium tęsknoty? może coś w ten deseń. takie poczucie całkowitej pustki i bezsensu swojego pojedynczego istnienia.

jak wydmuszka, tylko jeszcze do zdeptania. niech depta, kto chce. sama się nie pozbieram.

i do tego niesamowite poczucie winy, sama się zgniotę.